Orfeo baixou ao inframundo por Eurídice. Eu son Orfeo e Eurídice ao mesmo tempo. Agora e hai quince (dez, cinco) anos… Sen loitos, sen un burato negro no peito, sen anexectomía, libre de dramas baixo a negociar con Hades. Mírame agora: desesperada, namorada de min co única aspiración de volver atrás e salvarme. Todo o mundo pensa que é o temario, os comentarios, a programación, as poucas prazas; o resultado. Pero eu só quero redención. Que a miña alma me implore, me suplique que regrese a aquel inferno para rescatar á Eli de trinta anos como a Tenzing e Edmund lles pedía escalar o Himalaia é o máis inesperado que me podía pasar.
Non mires atrás, non te deixes arrastrar. Aconséllame unha última vez Hades. E cando estou a piques de xirarme, de perder á Eurídice que fun, algo me esperta. É a dor de curar a ferida máis antiga.