Esta intuición é a miña condena. Un día morrerei e enterrarédesme sen poder chegar nin a imaxinar como vos entendín. Esta puta lucidez que me cega, un lóstrego atravesándome de cabeza a pés. Como se realmente puidese coñecer pasados que nunca foron meus; antes. Velos como quen contempla un greco. Ver sen saber (pero dende cando?). Agora, eu, de pé, tomando café electrocutada sen que ninguén chame ao 061. De quen o herdei? Da Elisa de Arxentina? Da irmá que lle escribía cartas ao avó da Peroxa? Aquela (Elisa) pola que tamén me puxeron o seu nome? Ou é dende que me diagnosticaron a miopía? Nin cinco anos tiña, nin unha foto miña sen lentes…
Só me queda a compaixón, doce rendición que só eu coñezo.
Só quedo eu axeonllada mentres todos me berran con orgullo “Aultre n’auray”.
PÉS ESPIDOS 