Autor: autrenarai

On By autrenaraien auga pasadísima,basado en feitos reais,mens sana in corpore sano1 comentario

que raro se me fai non pensar en ti nada máis erguerme. como todas as mañás.

que raro se me fai. alivio, descubro que agora teño máis sitio no meu corazón para min.

que raro se me fai non cruzar a delgada liña vermella.

que raro se me fai ter que salvarte e non sentir nada paranormal.

que raro se me fai preguntarche por cousas que xa sei e non sufrir un ataque de ciumes.

que raro se me fai aconsellarte coa sabiduría dun Jedi. colgo o teléfono coa confianza dun monxe budista. o meu sorriso de lado non engana. nunca sabras como te desdobrei para poder soñarte. e agora…

non te quero. e saír a correr…

On By autrenaraien íntimo e persoal,basado en feitos reais,casualidades,cuvi,miradas1 comentario

A sala de informática da FFT estaba pechada. Merda, murmurei. Tiña que imprimir o traballo para  entregarlle á de Didáctica do español. Saín voando cara Empresariais. Aínda brillaba o sol. Pasei por diante das dúas paradas de bus, baixei a costa e cando xa vía a entrada, xente descansando dalgún mestrado, fumando, entón vin esa silueta que son quen de recoñecer a quilómetros, a anos luz. Non deixei de camiñar, estaba de costas non me viu. Disparouseme o pulso, mareeime e caín como unha pedra contra o chan. Non sei o tempo que estiven inconsciente, creo que abrín os ollos cando sentín esa corrente eléctrica polo meu corpo. Ah, mira que ben, tiveron que chamar a unha ambulancia, eu sempre tan discreta. Ataque ao corazón fulminante. E ese olor… ese aroma… agochado na retina, eses ollos. Unha vez pedinlles matrimonio a eses ollos. Hai mil anos. Case non me recoñece. Agora estou máis guapa, agora xa non son tan nena e sei que intúe que agora se me dá mellor iso de xogar ao poker. Coñéceme como se me parise. E de súpeto xa non me lembro de nada, de absolutamente nada do que veu despois deses ollos. Sucedáneos, falsa anestesia e amnesia para o corazón. Ninguén pode competir coa persoa que che cambiou a vida. Ao final conseguín imprimir.

On By autrenaraien basado en feitos reais,soños

“Lembro que quero coller un tren. Hai cola por todas partes. Fai que non me ve, ou realmente  non me ve? Sigo ao meu. Cando me toca a min a señorita que me atende enfádase porque non xa non quedan billetes. Tiñas que ter sido máis previsora. Tampouco quedan para autobus. Dáme a risa, nin que fose a fin do mundo… Brazo con brazo, hombro con hombro. Agora si que me ve.

– Resulta que quedei sen billete.

– Vaia putada, non?

– Pois… creo que non… realmente eu aínda non teño que coller ese tren.

– Ah…

Tomamos algo na cafetería da estación. Non coñezo a cidade, non a recoñezo por moito que me esforzo. Cóllolle a maleta, imos ata o andén. Estou algo impaciente, teño medo de que perda o tren. Mírame, tócalle marchar. Cústalle pero ao final arranca e dáme un abrazo. Forte, moi forte. Píllame de sorpresa. Déixome levar, o meu corpo amóldase, son dúas pezas que encaixan. Pecho os ollos, síntome en paz. Cando volvo abrilos vexo outra vez esa mirada… Pero coma sempre a miña inxenuidade é máis grande. Que che pasa? Que tes? Non me aguanta a mirada e non o entendo.

– Pero ti non te dás conta??

– Pero… darme conta de que? É que che xuro que non sei de que me falas… Que saín onte!

– Non podo estar sen ti…

– QUE? Boh, non digas parvadas, veña que vas perder o tren. (Volvo a rir, enfádase)

– Que cho digo en serio, que N-O-N   P-O-D-O   E-S-T-A-R   S-E-N  T-I.

Quédome sen aire nos meus pulmóns. Por primeira vez na miña vida… O meu xesto cambia sen darme conta. Observo incrédula mentres un “non pode ser” rebota unha e outra vez dentro da miña cabeza.”

Esperto totalmente desorientada e paralizada. Escoito como miña nai xa anda a remexer coa aspiradora. Debín quedar durmida, penso para min cando consigo volver respirar con normalidade.  É sábado 27 de febreiro de 2010

On By autrenaraien pelis

quéreme se te atreves

Os amigos son como as gafas: fanche parecer intelixente, pero raíanse moi rápido e non vexas se cansan… Afortunadamente ás veces atopas gafas que molan.

Eu teño a Sophie